Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2017

Όταν η τύχη χαμογελά!

https://www.youtube.com/watch?v=wcsx19Y5OTY
Μια γιορτή ήρθε σαν τις άλλες, μια γιορτή με τη χαρά
Στην αυλή σου τραγουδάνε δυο χρυσά πουλιά
Στα δρομάκια παίζουν πάλι τα μικρά παιδιά
Στα δρομάκια παίζουν πάλι τα μικρά παιδιά



 Τι σου είναι η τύχη!
 Τι σου είναι η χαρά!
 Η χαρά μοιράζεται!!!Μπορεί να μοιραστεί!
Αγαπημένες μου,
Αγαπημένοι μου



αναρωτιέστε: μα ποιός γιορτάζει;
Γιορτάζει η χαρά!
Η χαρά που η αγάπη και η τύχη την έφερε!
Μια αλληλουχία σκέψεων, μια ανάρτηση αφιερωμένη στο παρελθόν, δυό πακέτα συναίσθημα τυλιγμένα στις δυο φάτνες που πρόσφατα σας είχα παρουσιάσει και....
σήμερα ήρθε η συνέχειά τους που γέμισε πολλά αγαπημένα προσωπάκια με χαρά!
Από το υπέροχο τοπικό κατάστημα που αγόρασα τις φάτνες, θα γινόταν μια κλήρωση στο τέλος του έτους. Συμπλήρωσα τα κουπόνια συμμετοχής  που είχα δικαίωμα, ξεκινώντας με το  πρόσωπο που μου θύμισε το θέμα των playmobil. Και στη συνέχεια  με τα ονόματα των παιδιών μας, κρατώντας φωτογραφικά το υλικό για να υπάρχουν στοιχεία.
Απλά σε όλα έβαλα αντ΄αυτών το δικό μου τηλέφωνο, έτσι να μην σκοτίζονται.
Ξεχάστηκε το θέμα. Σήμερα....κτύπησε το τηλέφωνό μου από το συγκεκριμένο κατάστημα παιχνιδιών  και όχι μόνο.
 Δεν πίστευα στα αυτιά μου!
Ο πρώτος λαχνός του μεγάλου δώρου της κλήρωσης ήταν... το ανηψούδι μου που έγραφα στο ίδιο θέμα:

Υ.Γ.
Όσο για το  πρώτο ανηψούδι, μόλις θα κλείσει τα πενήντα του, θα φροντίσω έγκαιρα να ταχυδρομήσω ένα τόσο δα μικρούλικο ανθρωπάκι play mobil, με τα ακόλουθα: Χρόνια σου πολλά! Τι 5  , τι  50 !

  Πως αλλάζουν τα συναισθήματα!
  Για πότε έτρεξα να πάρω τη φωτογραφική μου μηχανή να απαθανατίσω την όμορφη στιγμή της παράδοσης πακέτου, ούτε που το κατάλαβα!
  Κατάλαβα μόνο όταν με τα μάτια μου είδα το πειρατικό καράβι! 
  Το μεγαλύτερο δώρο της κλήρωσης!


  

 

Ξαναέγινα παιδί!
Μέχρι που έψαξα να βρώ στην αναζήτηση, τι σημαίνει πειρατής και τι σημαίνει κουρσάρος!
Εσείς το ξέρατε;
Αναζητείστε το, έχει ενδιαφέρον!
..................................................................................................................................................................
   Αγαπητοί μου Δημήτρη και Αναστασία
   Εύχομαι να έχετε στη ζωή σας μόνο χαρές!
   Σας ευχαριστώ γιαυτό το μεγάλο δώρο  που θα κάνει χαρούμενα τρία παιδικά προσωπάκια!
   Πόσο όμορφη είναι κάποιες φορές η ζωή!
   Ή μόνο τα μάτια μου  τη βλέπουν σαν όμορφο παραμύθι;


Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2017

Ο χιονάνθρωπος με τη ζεστή καρδιά

  Καινούργιος χρόνος...
  Χιόνισε πολύ.Το χιόνι κάλυψε τα πάντα.
  Τα στολισμένα από τις γιορτές σπίτια,έπρεπε να ξεστολιστούν.Να κρυφτούν τα παιχνίδια σε κούτες για τα επόμενα Χριστούγεννα!
  Ένας φιόγκος ξέμεινε αθέατος σε μια άκρη, αρνούμενος να ακολουθήσει το πλήθος.
  -Ω! τι κρίμα!Τόσο λίγο κρατούν λοιπόν τα Χριστούγεννα; είπε μελαγχολικά στα λευκά πανάκια της σκόνης που ανυπομονούσαν  να πιάσουν δουλειά και να ξαναφέρουν το σπίτι στην καθημερινότητά του.
 -Και τι να κάνουμε   φίλε; Σκόνη πιάσανε όλα τα στολίδια!κοντά είκοσι μέρες τώρα μέσα στη ζεστασιά  και τη θαλπωρή, με προσωπάκια γελαστά και αγαπημένα!'Αιντε, μπες μέσα στο χαρτόκουτο να πιάσουμε δουλειά!Μια φορά είναι τα Χριστούγεννα, όχι κάθε μέρα!
-Όχι κάθε μέρα; τι άκουσε;αναρωτήθηκε ο φιόγκος.
Κι εγώ που νόμιζα πως θα ήμουν χρήσιμος όλες τις; εποχές!πως θα μπορούσα να στολίζω το κάθε τι!
Από μια κουρτίνα, ένα κουτί δώρου, ένα περιτύλιγμα...
Τι πάει να πει:μια φορά είναι τα Χριστούγεννα;ξαναείπε...
Τα Χριστούγεννα είναι κάθε μέρα!Με χιόνι ή όχι, με βροχή ή με αέρα, πρέπει να είναι κάθε μέρα!
..........................................................
Χιόνι, πυκνό χιόνι...
Σχημάτισε ένα λευκό όγκο αρκετό στο στενό μπαλκόνι...
-Τι να σου κάνουμε; φώναξαν τα πανάκια.Θα σε περιμένουμε ακόμα για πολύ; 'Αιντε ν΄αρχίσουμε δουλειά.
Μα , να! ένας κοντός χιονάνθρωπος!Μήπως να του δώσουμε μια μικρή παράταση χρόνου;μια ακόμα μικρή χαρά;μια άλλη χρήση; ψιθύρισαν μεταξύ τους...
Η σκέψη τους ακούστηκε.Κι έγινε εικόνα. Και η εικόνα υλοποιήθηκε και  οδήγησαν τον κόκκινο  φιόγκο στη θέση του κασκόλ.

 


       Ένας κοντός χιονάνθρωπος, με τον χρωματιστό φιόγκο στο λαιμό του     και  στο  κεφάλι του       ν ' ανεμίζουν ανέμελα τα λευκά του μαλλιά, πριν αναλάβουν υπηρεσία και γεμίσουν τα πανάκια σκόνη.

Μα, δεν έχει δα κρύο.Χιόνι ναι, κρύο, όχι.
-Ω!Τι όμορφα!στόλισα το λαιμό του φετινού χιονάνθρωπου!του πρώτου χιονάνθρωπου της νέας χρονιάς σ' αυτό το μπαλκόνι!Είπε μέσα του ο φιόγκος.Αλλά πόσο θα διαρκέσει αυτό;
Μια λάμψη!τι είδους λάμψη είναι αυτή; Μια λάμψη ζεσταίνει την καρδιά μου!Ένοιωσε ο χιονάνθρωπος.
 












 Και σε λίγο, ο μικρός χιονάνθρωπος με το κόκκινο φιόγκο αντί για κασκόλ και τα λευκά του απαλά μαλλιά, ένοιωθε στο δεξί του μέρος να χτυπά μια ζεστή καρδιά!
Νοιώθω!υπάρχουν συναισθήματα, ένοιωθε τόσο όμορφα!Μόνο οι άνθρωποι σίγουρα έχουν ζεστή καρδιά, σκέφτηκε.
Και τότε άρχισε να σκέφτεται. ' Οπως σκέφτονται και οι άνθρωποι. Με τη ζεστή καρδιά.
Σκεφτόταν του άστεγους,τους φτωχούς, τους κατατρεγμένους, ακόμα και τα ζωντανά στις στάνες των ανθρώπων σκεφτόταν.Σκεφτόταν τους ανθρώπους που αποκλείστηκαν χωρίς νερό και ηλεκτρικό, χωρίς θέρμανση, χωρίς φαγητό.Κι αυτούς που δεν είχαν ξύλα.Όχι επειδή δεν προνόησαν αλλά επειδή δεν είχαν τη δυνατότητα να προνοήσουν.Σκεφτόταν  τους αρρώστους, τα γεμάτα νοσοκομεία, τα κοκκαλωμένα πόδια, τα παγωμένα χείλια, τα στεγνωμένα δάκρυα...
Δάκρυα...είπα δάκρυα....
κι εκεί που σκέφτηκε τη λέξη δάκρυα, η καρδιά του άρχισε να στάζει..κόκκινα δάκρυα...




 Η καρδιά της αγάπης έλοιωνε....Δάκρυα αίματος...Αίμα ...πόνος...
Παγωνιά...κρύο...απανθρωπιά...δυστυχία...πείνα...πόνος...πόνος...
Μήπως δεν έπρεπε να δοκιμάσει για λίγο τα συναισθήματα των ανθρώπων;
Ο λευκός του χιτώνας γέμιζε σταγόνες αίματος...Δάκρυα αίματος...Και στο στήθος του ένα κενό...
Δηλαδή....στους  ανθρώπους....ματώνει η καρδιά τους;
Ω! δεν το γνώριζε!Καλύτερα που δεν το γνώριζε...



Καλύτερα χιονάνθρωπος!καλύτερα χωρίς καρδιά μονολόγησε κι άφησε το σώμα του να γίνει χιόνι.......

Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2017

KAΛΉ ΧΡΟΝΙΆ!!!






                                       
                 «Εὐλόγησον τόν στέφανον τοῦ ἐνιαυτοῦ τῆς χρηστότητός σου, Κύριε»

               

                                                          Αγαπημένες μου φίλες
                                                          αγαπημένοι μου φίλοι
        Λένε...πως μεγαλώνοντας ο άνθρωπος, γυρνά συχνά με τη μνήμη του στο παρελθόν!
        Δεν γνωρίζω αν είναι έτσι, όμως και γι αυτή εδώ την πρώτη ανάρτηση του 2017, σε πολύ το παρελθόν με βοήθησε!

      Αφορμή η εικόνα που βλέπετε, που γνώριζα πως υπήρχε σε έναν από τους τόμους του περιοδικού   ..ΠΡΟΣ την Νίκην...στα πρώτα χρόνια που γνώρισα το περιοδικό!

   Η βασική αφορμή δόθηκε όταν χρειάστηκα μια παλιά ατζέντα, να τη μεταμορφώσω με παλαίωση, αλλά τη χρειαζόμουν...άμεσα.
  Περιδιαβαίνοντας με το βλέμμα μου την αγαπημένη μου βιβλιοθήκη, το  μάτι μου έπεσε σε ένα τόμο μαθητικής Εστίας  ,  1955.



και ξεφυλλίζοντας, βρήκα αυτό:
  Δεν είχα κανένα σκοπό να διαπράξω έγκλημα  εξ αμελείας, οπότε...συνέχισα να ψάχνω, ή μάλλον συνέχισα να διαβάζω παλιά τεύχη!
  Ξέρετε είναι πολύ όμορφο να βλέπουμε χρόνια μετά, γεγονότα και ήθη της εποχής εκείνης.

 Πέρυσι -αν θυμάστε- είχα αναφερθεί σε πρωτοχρονιά 40 χρόνια πριν.Σήμερα σε παλαιότερα χρόνια, μέσα από κείμενα όμως που επέλεξα να διαβάσετε αν βρείτε και όποτε βρείτε χρόνο.
Μπορεί να γίνομαι κουραστική, αλλά γράφω ό,τι θεωρώ ενδιαφέρον για μένα, δεν είναι απαραίτητο να συμφωνείτε!Απλά προσπεράστε το!
Σίγουρα όμως για να το επιλέξω, κάτι άγγιξε τη δική μου ψυχή!
Η μοναδική  ατζέντα που βρήκα , μεταμορφώθηκε κάπως έτσι, με μοτίβα Χριστουγέννων,


Η πίσω πλευρά
και η όψη με την ευχή: ΚΑΛΉ ΧΡΟΝΙΆ, ΚΆΘΕ ΧΡΟΝΙΆ!
      Και στη συνέχεια....
ένα κείμενο που αν και είναι γραμμένο στους τόμους που σας έδειξα, 
είναι πέρα για πέρα επίκαιρο και αφορά τη συμπεριφορά μας και την αγάπη.
       Συγγνώμη, άλλαξα γνώμη!
     Είναι η πρώτη ανάρτηση του έτους και πρέπει το ύφος της να είναι ελαφρύ!
 'Εχουμε χρόνο να αντιγράφω κείμενα....
 Αποφάσισα να αλλάξω ύφος και θα σας ξαφνιάσω....γιατί ποτέ δεν με είδατε έτσι!!!
 Αφού έχω εξομολογηθεί από παλιά πως με το νοικοκυριό δεν...τόχω....
 υπάρχει κάτι για το οποίο...δεν ντρέπομαι να εκτεθώ!
είναι στο σπιτικό μας μιλφειγ, που σήμερα, αφού δεν μπορώ να σας γλυκαίνω λόγω αποστάσεων,    θα   σας δώσω βήματα και συνταγή!


Υλικά:
 3 πακέτα σφολιατίνια(οποιαδήποτε)
 1 λίτρο φρέσκο γάλα , επίσης οποιοδήποτε.
1/2 Βιτάμ, πακέτου, όχι soft
1 κούπα ζάχαρη κρυσταλλική
2 βανίλιες
ελάχιστο-ελάχιστο αλάτι
5 κουταλιές σούπας αλεύρι
3 κουταλιές σούπας κουσταρ παουντερ
2 κρόκους αυγών 
και άχνη για πασπάλισμα
1 συσκευασία φυτικής κρέμας της εικόνας.
Το μυστικό της επιτυχίας της γεύσης του βρίσκεται στην φυτική κρέμα Αποτέλεσμα εικόνας για τορρε φυτικη κρεμα
 Για δύο ταψάκια μεγέθους  S 19A, είναι περίπου 19Χ24, αγοράζουμε το μεγάλο μέγεθος κρέμας.
Εκτέλεση:
Την φυτική κρέμα τη χτυπάμε χωρίς να προσθέσουμε τίποτε άλλο.Από μόνη της έχει λεπτό άρωμα, απαλή υφή και ελαφριά γλυκιά γεύση.

 

 

 


 

το...εκτελέσαμε και...και είναι έτοιμο να σταλεί πακέτο!!!

Αγαπημένες μου φίλες,
αγαπημένοι μου φίλοι
τα σημεία που πρέπει να προσέξουμε:  1ον :να μη σβολιάσει η κρέμα, γιαυτό χρησιμοποιούμε μέτρια ένταση εστίας.
2ον.Να μην ξεχάσουμε τους δύο κρόκους, όταν αποσύρουμε την κρέμα από το μάτι της κουζίνας.
3ον: Από εμπειρία και μόνο, επειδή είναι το αγαπημένο οικογενειακό γλυκό μας  δεκαετίες, - σταθερή αξία  και όλα γίνονται εμπειρικά, τα σφολιατίνια τα τελευταία χρόνια τα θρυμματίζουμε, γιατί...ολόκληρα μπορεί και να επιπλέουν στην ζεστή κρέμα, και δεν μπορεί να σταθεί εύκολα η δεύτερη στρώση.
Υπολογίστε, ένα πακέτο στην βάση(από μισό σε κάθε σκεύος, μετριούνται εύκολα) , μετά η κρέμα πατισερί που έχουμε κάνει σε φαρδιά κατσαρόλα, μετά δεύτερη στρώση θρυμματισμένων σφολιατινιών,μετά η χτυπημένη σαντιγί, μετά όσα σφολιατίνια θέλουμε από το τρίτο πακέτο, εδώ...έχουν μείνει λίγα, όπως δείχνω στις εικόνες.
Ξεκινούμε, λιώνοντας το Βιτάμ και προσθέτοντας το αλεύρι.Για όλα τα άλλα αυτοσχεδιάζετε!
Την άχνη (όση ποσότητα θέλουμε)την ρίχνουμε στο σερβίρισμα, μόνο για δείγμα, έβαλα λίγη σε μια γωνιά.
   Μετά το αφήνουμε να κρυώσει και την άλλη μέρα τρώγεται!Είναι γλυκό ψυγείου.
  Σας παρακαλώ δοκιμάστε το !είναι ελαφρύ, νόστιμο, οικονομικό και το κυριότερο, σπιτικό!!
.................................................................................................................................................................
   Σας εύχομαι η καινούργια χρονιά να έχει την τρυφερή υφή και τη λεπτή γλυκιά γεύση του μιλφειγ που σας έγραψα τη συνταγή, χωρίς να αποκρύψω μυστικά!
  Αν όμως...δεν σας πετύχει, όπως είδατε, έρχεται και πακέτο!
  Για διευκρινίσεις στη διάθεσή σας!

   'Ηταν μια ασυνήθιστη για μένα ανάρτηση και όλα αυτά γιατί δεν μπόρεσα από τεχνική  άγνοια να μεταφέρω τα κείμενα που ήθελα!
       





ΣΑΣ ΕΎΧΟΜΑΙ ΟΛΌΨΥΧΑ ΚΑΛΉ ΧΡΟΝΙΆ!!!
ΚΑΙ ΜΗΝ ΞΕΧΝΆΤΕ!!!
Η ΣΥΝΤΑΓΉ ΓΙΑ ΌΛΑ ΕΊΝΑΙ Η   Α Γ ΄Α  Π  Η !!!
 ΝΑ ΕΊΣΤΕ ΚΑΛΆ!!!

Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

Αχ αυτό το παρελθόν!



       Σας έχει τύχει ποτέ να σας καρφωθεί στο μυαλό μια ιδέα και να σας παιδεύει μέρες και νύχτες;
      Αυτό συνέβη σε μένα και δεν θα ηρεμήσω αν δεν εκφραστώ!
....................................................................................................................................................
      Φθινόπωρο 1969.
      Με είχε στείλει ο πατέρας μου να του αγοράσω τσιγάρα από το μοναδικό περίπτερο του χωριού, στην πλατεία με το πολυώροφο σπίτι, μετά την ανηφόρα, και  εκείνη την ώρα στο τηλεφωνείο του χωριού εκεί στην πλατεία , έφτανε ένα τηλεγράφημα με δύο λέξεις: Το τηλεγράφημα έγραφε:-   
'Εχουμε γυιό!
  Ακόμα θυμάμαι τον γραφικό χαρακτήρα του,στο παιδικό μυαλό μου, νόμιζα πως ήταν ο γραφικός χαρακτήρας του αδερφού μου.
     Για πότε έφτασα στο σπίτι πετώντας ούτε που το κατάλαβα. Το κατάλαβα σε λίγο, όταν από τη χαρά μου είχα ξεχάσει να αγοράσω τα τσιγάρα του μπαμπά και ξανάκανα το ίδιο δρομολόγιο.Είχα πάρει την πιο μεγάλη χαρά της ζωής μου!είχα γίνει για πρώτη φορά θεία!
   Μόνο που το παιδάκι θα ζούσε πολύ μακριά μας! Γερμανία!
   Δεν πέρασαν πολλοί μήνες και η απόφαση πάρθηκε!Το αγοράκι θα μεγάλωνε με τη γιαγιά και τον παππού στο χωριό για να μπορούν οι γονείς να εργάζονται στο εργοστάσιο.
   Ήταν χειμώνας ακόμα όταν το έφερε η μητέρα του να το αφήσει στους παππούδες, για τους οποίους ήταν πρωτόγνωρη η χαρά αφού ήταν το πρώτο τους εγγόνι, από τον μεγάλο τους γιο . Μόνο που η δική μου γιαγιά που περίμενε πως και πως το δισέγγονο και μιλούσε καθημερινά γιαυτό, έφυγε ένα μήνα πριν έρθει . Το ίδιο συνέβη και αργότερα όταν οι δικοί μου γονείς, έφυγαν πριν γνωρίσουν το δικό τους δισέγγονο, από το πρώτο τους εκείνο εγγόνι που είχαν μεγαλώσει! Πόσο γρήγορα..αλλάζουν οι γενιές...
   Μεγαλώναμε μαζί σαν αδελφάκια! Μας χώριζαν μόνο  δέκα χρόνια!
  Η μέριμνά μου, η χαρά μου, η απασχόλησή μου, τα πάντα ήταν το μικρό αγοράκι, το πρώτο ανηψούδι μου!Κι όχι  μόνο για μένα!Αλλά για όλους μας!Η γιαγιά και ο παππούς έφεραν την ευθύνη,αλλά ευθύνη όλων μας ήταν να μεγαλώνει το παιδάκι με πολλή αγάπη , να αντισταθμίζει -γίνεται ποτέ αυτό; - την έλλειψη των γονιών του.
 Μεγαλώνοντας, όταν το ρωτούσαν που είναι η μαμά και ο μπαμπάς με το χεράκι του έδειχνε τη φωτογραφία πάνω στη σιφονιέρα.
  Στη δική μου φροντίδα, ήταν η μεταφορά του αγελαδινού γάλακτος, δεν μπορώ να θυμηθώ αν το δρομολόγιο μου ήταν καθημερινό ή μέρα παρά μέρα, μέσα σε ένα μεταλλικό οβάλ δοχείο με χερουλάκι, που χωρούσε 750ml. Ξυπνούσα πολύ πρωί και τρέχοντας μι του αρμιγούδ΄, κατέβαινα την πλαγιά από το σπίτι, ανέβαινα απέναντι στο βουνό, ξανά κατηφόρα και ξανά... μικρή ανηφόρα μετά τη στροφή να προλάβω το φρεσκοαρμεγμένο γάλα από τις μοναδικές λίγες αγελάδες που κρατούσε μια οικογένεια στην πέρα γειτονιά. Κόβοντας δρόμο από εκεί, ήταν πιο κοντά η έτσι τουλάχιστον μας φαινόταν και με παρακολουθούσε πολλές φορές και η μητέρα από το μπαλκόνι, όσο έφτανε το μάτι της. Έφερνα το γάλα για του πιδούδ΄και έφευγα ήσυχη για το σχολείο, με τη σκέψη μου πάντα όμως αφημένη στον μικρό μου κολλητό , στον δικό μου ξανθό  πρίγκιπα, που θα μπορούσε να είχε εμπνεύσει τον Αντουάν Εξυπερί...αν προυπήρχε...
 Είχαμε δικές μας λίγες κατσίκες, αλλά η εντολή για τον πρώτο χρόνο τουλάχιστον ήταν το αγελαδινό γάλα.
 Θα μπορούσα να γράφω να γράφω...ατέλειωτες θύμησες...

  Αχ αυτή η ξενιτειά..
Για τους τυχερούς που δεν την γνώρισαν, είναι χαρακτηριστικά τα επόμενα τραγούδια, μαζί με κείνο:το ψωμί της ξενητειάς είναι πικρό...




  Σε κάθε γράμμα που έστελνε η μητέρα μου στα αδέρφια μου, σχημάτιζε το περίγραμμα από το χεράκι του μικρού, δείγμα ότι μεγάλωνε..
  Ήταν το πρώτο παιδάκι της οικογένειας που σημάδεψε τη καρδιά μου με μια αγάπη ιδιαίτερη , δυνατή , ανεξίτηλη.
   Μεγαλώνοντας, μου έκανε ζαβολιές, μου μουντζούρωνε τα τετράδια κάποιες φορές, με αποτέλεσμα πολλές φορές να γράφω στα διαλείμματα, καθισμένη στο περβάζι του ισόγειου παραθύρου, στο σχολείο.Δεν θα ξεχάσω πως με έσωσε η παιδική μου φίλη και συμμαθήτρια και γειτόνισσά μου, όταν από μόνη της πήρε την πρωτοβουλία να με υπερασπιστεί στον δάσκαλό μου αφού έδειχνα σημεία όχι επιμέλειας, με μουντζούρες. Εξήγησε, τι συμβαίνει στο σπίτι μας μι του πιδούδ΄  κι έτσι ο δάσκαλος δεν ξανάκανε παρατήρηση για το συγκεκριμένο θέμα.
Λίγα χρόνια μετά, στην θέληση των γονιών του να πάει να ζήσει μαζί τους το παιδί, ξενιτεύτηκε μαζί του και η άλλη αδερφή μου, για το καλό του παιδιού. Περίπου θα κόντευε  χρόνος και ο μικρός ταξιδιώτης, με την θεία του, περιχαρείς  , επέστρεφαν με το τραίνο στην Ελλάδα!

 Αργότερα, ήρθαν στη ζωή και τα δίδυμα αδελφάκια του, με την ίδια περίπου τύχη.
 Όσοι έτυχε να έχουν δικούς τους ξενιτεμένους την εποχή της μετανάστευσης, καταλαβαίνουν καλύτερα τι εννοώ.
Δεν  θα αναφερθώ σε λεπτομέρειες, θα δώσω μόνο μια εικόνα της ευθύνης των παππούδων σε αδιαθεσίες των παιδιών.
Θυμάμαι τη μητέρα μου, ένα βαρύ χειμώνα που το πρώτο εγγόνι είχε  πάθει βρογχοπνευμονία,  να το μεταφέρει κατατυλιγμένο στην πλάτη της με την τρόκνια, εκατοντάδες μέτρα μακριά από το σπίτι  στο κοινοτικό ιατρείο, καθημερινά για τη θεραπεία του και με τεράστια αγωνία και προσευχή και προσοχή. Μάλιστα για να μη γλιστρά στο χιόνι, φορούσε χοντρές κάλτσες πάνω από τα παπούτσια της γιατί κάθε βήμα ήταν επικίνδυνο.

Οι φωτογραφίες της τρόκνιας, δανεισμένες σήμερα από ..ανηψούδια  :)



   Α, στα δίδυμα, φορτωνόταν στην πλάτη, μέσα στο σπίτι , και ο παππούς και η γιαγιά, στην τρόκνια, από ένα παιδάκι, από τα δίδυμα, γιατί υπήρχαν και οι παιδικές ζήλιες μερικές φορές.
   Για τα ανηψάκια μου αυτά δεν θα γράψω άλλα, παρά μόνο, όταν έφυγαν  οριστικά από την Ελλάδα, ήμουν μαθήτρια τετάρτης Γυμνασίου. Εκείνη τη μέρα θα γράφαμε Μαθηματικά, για εξιτήριες εξετάσεις .
    Η καρδιά μου, η ψυχή μου, η σκέψη μου, ταξίδευε μαζί με τα ανηψούδια στο δρόμο για τη Γερμανία, και αυτό αποτυπώθηκε στην κόλλα μου.
   'Εδωσα τη μοναδική μου ...λευκή κόλλα, αφού και το μυαλό μου είχε φύγει μαζί τους.
.........................................................................................................
 Πέρασαν  τα χρόνια, το πρώτο μου ανηψούδι, είναι ο ίδιος πολύτεκνος πατέρας, και τα δίδυμα, έχουν τις δικές τους υπέροχες οικογένειες.
 Πρόσφατα, σε μια οικογενειακή σύναξη απ΄αυτές που γίνεται συνήθως για καλωσόρισμα ξενιτεμένων, το πρώτο μου αυτό ανηψούδι, με παιδική αθωότητα με θαυμασμό και ενθουσιασμό, άρχισε να περιγράφει το πρώτο του play mobil, ένα μικρό ανθρωπάκι , πού έλεγε πως του είχα χαρίσει εγώ.  Που να θυμάμαι; Το περιέγραφε δε με τέτοια γλαφυρότητα, σαν εκείνη τη στιγμή να το είχε στα χέρια του.Με έφερε  πολλά χρόνια πίσω.
........................................................................................................
 Τελείως τυχαία, μια μέρα εδώ κοντά, ξαναβρήκα την Αννούλα μου! 

 

 Την μοναδική δική μου κούκλα, που σας είχα αναφέρει παλιότερα.Αυτή ήταν και η αφορμή της σκέψης που σας έγραψα αρχικά.
  Δεν γνωρίζω πως δόθηκε από τη μητέρα μου το όνομα Αννούλα, ίσως από τη μικρότερη αδερφή της.
  Στη ζωή μου όμως πορεύτηκα όμορφα με δυο Αννούλες, τώρα δεν ζει καμμιά.
 Αννούλα λοιπόν η γιορτή της τον Δεκέμβριο.
 'Όμως είχαμε κι άλλη γιορτή τον Δεκέμβριο, τη γιορτή του Νικόλα.
 Στα μικρά χρόνια των παιδιών μου, η γιαγιά τους έραψε ένα είδος κούκλας, με ύφασμα από ριγέ πουκάμισο, που άγνωστο γιατί, το ονόμασαν Νικόλα. Ίσως εκείνη τη μέρα της γιορτής να τους το χάρισε, πάντως έχουμε και φωτογραφία με λεζάντα : η γιορτή του Νικόλα, όπου τα παιδιά τον κρατούν από τα χέρια του με  χαρά.
 Βλέπω λοιπόν, πως οι περισσότερες από τις γιορτές μας είναι εδώ κοντά!Ω, αν μιλήσουμε για γενέθλια, εκεί καλύπτουμε όλο το φάσμα του χρόνου, αφού στην αρχική πολύτεκνη οικογένεια των γονιών μου, τα ανηψούδια είναι ευλογία με μοναδική αμφίδρομη σχέση αγάπης από και προς το καθένα! Είναι η μεγάλη χαρά που έχουν οι πολύτεκνες οικογένειες.
...............................................................................................................
    Πριν λίγες μέρες , πήρε το μάτι μου φευγαλέα σε ένα τοπικό κατάστημα μια φάτνη play mobil.
    Προσπέρασα αλλά δεν το προσπέρασε το μυαλό μου.
    Συνέδεσα την φάτνη με το πρώτο μικρό πλαστικό ανθρωπάκι του ανιψιού μου, που τόσο ζωντανά μου το περιέγραψε.
Προσπάθησα να θυμηθώ , αν ανάμεσα στα παιχνίδια των παιδιών μας υπήρχε σαν άκουσμα η λέξη play mobil.Δεν μου θύμιζε τίποτα.Ανασκάλεψα τη μνήμη μου, έψαξα τις παιδικές φωτογραφίες, τίποτα. Ρώτησα τον πατέρα τους, όχι, δεν θυμόταν.
Άρα τα παιδιά μας, δεν είχαν ποτέ ανάμεσα στα παιχνίδια τους, ούτε καν ένα μοναδικό πλαστικό ανθρωπάκι του είδους.
 Άγνωστο γιατί , ίσως δεν μπορούσαμε, ίσως δεν το ζήτησαν, ίσως δεν έτυχε, ίσως , ίσως...
 Όχι δεν θεωρώ πως έλειπαν τα παιχνίδια, όμως σίγουρα  απουσίαζε ένα play mobil από τα παιχνίδια τους.
 Το ζύγισα από δω, τα μέτρησα από κει, ..υπολόγισα...πως αν  η γενιά είναι κοντά στα τριάντα χρόνια, άρα είμαι στο τσακ συν πλην της γενιάς να προλάβω!
 Έτρεξα και αγόρασα τις δυο φάτνες! Με συγκίνησε το θέμα τους και είναι Χριστούγεννα ! 
 Μια φάτνη για τον καθένα τους, τυλιγμένη σαν δώρο, κάτω από το Χριστουγεννιάτικο πρώτο δέντρο στο καινούργιο για το κάθε παιδί σπιτικό του. 
  Με  τις ευχές μας, την αγάπη μας και τη συγγνώμη μας για όλα αυτά που άθελά μας, ίσως στερήθηκαν.
  Ποτέ δεν είναι αργά για ένα παιχνίδι σε παιδιά!
  Ή μήπως είναι;
                 

                                
                                 ΚΑΛΆ ΧΡΙΣΤΟΎΓΕΝΝΑ!!!

Υ.Γ.
Όσο για το  πρώτο ανηψούδι, μόλις θα κλείσει τα πενήντα του, θα φροντίσω έγκαιρα να ταχυδρομήσω ένα τόσο δα μικρούλικο ανθρωπάκι play mobil, με τα ακόλουθα: Χρόνια σου πολλά! Τι 5  , τι  50 !

........................................................................................................................................
Αφού όλοι μέσα μας κρύβουμε πάντα ένα μικρό παιδί!
.......................................................................................................................................................................

       Ευχαριστήριο μήνυμα προς όλους και όλες εσάς που περνάτε από εδώ!
  ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΏ ΌΛΟΥΣ ΚΑΙ ΌΛΕΣ ΣΑΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΥΧΕΤΉΡΙΕΣ ΕΥΧΕΣ ΣΤΗ ΓΙΟΡΤΉ ΜΟΥ!
 ΣΑΣ ΜΕΤΑΦΈΡΩ ΛΟΙΠΟΝ ΤΗ ΧΑΡΆ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΓΝΩΜΟΣΎΝΗ ΜΟΥ ΚΑΙ ΕΎΧΟΜΑΙ ΝΑ ΈΧΕΤΕ ΤΗ ΧΑΡΆ ΠΟΥ ΜΕ ΈΧΕΤΕ ΠΡΟΣΦΈΡΕΙ, ΣΤΙΣ ΔΙΚΈΣ ΣΑΣ ΚΑΡΔΙΈΣ!!!

Και να είναι η ζωή σας όμορφη σαν μια μέρα γιορτής!
Και...ας παραμείνουμε πάντα παιδιά, αφού όλο και κάτι παιδικό υπάρχει στις ψυχές μας!!!
ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΏ!!!!!!!!!!!!!!!!!!
  

Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2016

Κέρινα ποιήματα!

   Μα...θα μου πείτε, γιατί ξαναγράφεις το τίτλο σου;
  -μα , για να τον δικαιολογήσω!
   Τόσο καιρό, έχω να σας δείξω κάτι από κηρήθρα!
   Και αν θυμάστε παλιότερα, σας είχα γράψει: αχ...όταν έχουμε υλικά...νοιώθουμε σαν τις Αλίκες στη χώρα των θαυμάτων!!!
  Βέβαια, όχι δεν φτιάχνουμε θαύματα, αλλά να κάθε Νοέμβρη, παρατηρώ...στερεύω από έργα και θέματα.
  Και δεν θέλω να σας λείψω πολύ!
  Σκέφτηκα λοιπόν να δείτε κάποια από τα έργα μου που μυρίζουν φρέσκο μελισσοκέρι!!!












 παντού υπάρχει χώρος για μονογράμματα και ημερομηνίες.
 Αυτό αφορά προσκλητήριο με μορφή παγωτό ξυλάκι, οπότε απάντησα ανάλογα.
 Για κάθε δεντράκι φόρμας, απαιτούνται κερήθρες όσες για ένα βιβλίο, και χρόνος περισσότερος  ιδίως εάν έχει διχρωμίες. Αφού πρέπει να πήξει το λιωμένο κερί για να προστεθεί το επόμενο.Και αφού στερεοποιηθεί όλο, να μείνει για κάποιες ώρες στην κατάψυξη, για να βγει ασφαλές.Φέτος προτίμησα ακριβώς το χρώμα του κεριού χωρίς τεχνητά χρώματα που αλλοιώνουν το άρωμά του.
Παρακάτω, κάποιες δημιουργίες με πηλό, για διάφορες δράσεις, όπου προλάβουν, αφού νωρίτερα δεν είχα υλικά, και επίσης κάποια πινακάκια με ντεκουπάζ και ανάγλυφο κρακελέ.






Μέσα στην μουντάδα των ημερών, μαζί με τη φυσική ομίχλη, μια όμορφη διπρόσωπη καρτούλα στο  γραμματοκιβώτιό μου, από το αγαπημένο μας κορίτσι της Σύρου!
υ.γ. για να διαλέγουμε ποιά όψη της ζωής προτιμούμε!
Ιωάννα σ΄ευχαριστώ!


   Κλείνοντας θέλω να σας μεταφέρω κάποιες εικόνες, χωρίς εικόνες όμως, αφού έτυχε να δω τον αγώνα των ανθρώπων του χωριού Ταξιάρχη Χαλκιδικής, του δεύτερου χωριού μου, που με τεράστιο ετήσιο αγώνα, έφτασε η στιγμή  που πήραν τις άδειες, έκοψαν τα καλλιεργημένα έλατά τους,  τα φόρτωσαν σε φορτηγά να μεταφερθούν στις μεγάλες πόλεις της πατρίδας μας και ιδίως στην πρωτεύουσα, και μέσα από αντίξοες συνθήκες μακριά από τα σπίτια τους και τις οικογένειές τους, θα στηθούν τα φυσικά έλατα στα γνωστά τους για χρόνια <<στέκια>>, και μέσα στις καιρικές συνθήκες που θα επικρατήσουν, θα προσπαθήσουν  να γυρίσουν με τις λιγότερες απώλειες.
Για όσους δεν γνωρίζουν θέλω να σας πω, πως για κάθε καλιεργημένο έλατο που κόβουν, αντίστοιχα φυτεύονται δυο. Δεν αφαιρείται πράσινο από το δάσος μας.http://www.taxiarchis.net/



                                                                     Να είστε όλοι και όλες καλά!!!